Knipsels

Prelude
Ouverture
Kunstkringen
Japanse Kampen
Orkesten/Koren
Komponisten
Artiesten
Sticusa/Erasmushuis
Programma's/Recensies
Encores/Links
Onderzoekers
Chronologie en kaarten
Knipsels
Gebouwen
Radio
gamelan
 
Lili Kraus          Print Version/Afdruk Versie

"God bless you, my dear". Dit zei de bekende pianiste Lili Kraus toen ik haar voor het laatst zag in 1974 in Perth, West Australiƫ. Haar recital was volgeboekt, zei men. Never mind, ik moest en zou haar horen en zien. Deze gelegenheid kon ik niet voorbij laten gaan. Kort voor de oorlog trad Lili Kraus op voor de Kunstkring in Buitenzorg (Bogor) ik meen samen met Simon Goldberg, en daar maakte ik voor het eerst, als teenager, kennis met haar fijne pianospel. Behalve dat ik genoot van de muziek, vond ik dat er iets persoonlijks van haar uitging, een zekere warmte. Het was alsof een goede vriendin mij iets wilde vertellen.....Later, veel later, zag ik dat als jeugdige adoratie.

Niet lang na de oorlog hoorde ik haar voor de tweede maal. Ze had haar programma gewijd aan de toen nog moderne componist Bartok. Weer die uitstraling van warmte. Misschien daarmee een begrip en appreciatie gevend van de voor mij nog enigszins vreemde muziek. Ook had Lili Kraus de internering in een Jappenkamp ondervonden en het was alsof die ervaring haar spel nog meer diepte gaf dan tevoren.

Toen zij dus in 1974 hier in Perth zou optreden, wilde ik haar beslist nogmaals horen spelen. Met heel veel moeite wist ik nog een plaatsje te bemachtigen in de propvolle zaal. En wat een ervaring werd dat! Het eens zo slanke, jonge vrouwtje uit mijn herinnering, was nu gerijpt tot een statige, vitale figuur. Na een overweldigend welkomst applaus begon zij haar geliefde Mozart, haar specialiteit met haar toehoorders te delen. De hele avond kon men een speld horen vallen. Men kon het sterke contact, het contact met haar toehoorders, voelen. Na afloop van het concert besloot ik haar persoonlijk te bedanken voor de heerlijke ervaring. Ik vertelde haar dat dit de derde maal in mijn leven was, iedere keer onder heel verschillende omstandigheden, dat ik totaal in de ban van haar pianospel was gekomen. Ze wilde alle bijzonderheden weten, mijn naam en of ik nog contact met Indonesiƫ had. Lachend zei ze een zinnetje in het Maleis en schreef toen bijzonder hartelijke woorden in mijn programma. Hoewel er vele mensen waren die haar wilden bedanken, gaf ze mij alle aandacht en had helemaal geen haast een eind aan het gesprek te maken. Tot afscheid omhelsde ze mij, gaf me een zoen en zei: "God bless you, my dear". We stonden allebei met tranen in onze ogen.

De omstanders dachten beslist dat we oude vriendinnen waren en zo moeten we het beiden gevoeld hebben, hoewel we elkaar persoonlijk niet kenden. Ik zal Lili Kraus nooit kunnen vergeten. Dit is echt geen jeugdige adoratie.

Print Version/Afdruk Versie